|
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
- Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2000
“Τραγούδι του Έρωτα”, σύνθεση από 5 έργα του Λόρκα,από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης στο Λυκαβηττό. |
|
|
Θέατρο
από την Κοζάνη είναι από τα λίγα της περιφέρειας που αξιοποιούν
θετικά και δικαιώνουν το θεσμό των περιφερειακών. Να υπάρχει, δηλαδή,
θέατρο ζωντανό έξω από το κέντρο, με προτάσεις, με ιδέες και, κυρίως,
με αποτελέσματα. “Η
τύχη της Μαρούλας” ήταν η πρώτη παράσταση που μας ξάφνιασε. Καλοδουλεμένη
-από τον Βασίλη Νικολαϊδη και ευρηματικά παιγμένη από τον Παύλο
Χαϊκάλη και τον υπόλοιπο Θίασο, δημιούργησε μεγάλη ευφορία στο Θέατρο
του Λυκαβηττού, όπου την είδαμε. Ακολούθησαν οι χαριτωμένοι “Καβγάδες
στην Κότζια”, σε σκηνοθεσία της Νανάς Νικολάου. Η lδέα να φτιάξεις μια παράσταση από αποσπάσματα πέντε έργων του Λόρκα δεν ήταν κακή, αν και ήταν αρκετά ριψοκίνδυνη. Από τη μια ήταν πολύ πιθανόν να κατάφερνες να μεταδώσεις σ' ένα νέο κυρίως κοινό -και μάλιστα της περιφέρειας τη γοητεία της ποίησης του Λόρκα, από την άλλη όμως ήταν επίσης πολύ πιθανό να μην έβρισκες τον τρόπο να περάσεις από το ένα έργο στο άλλο ομαλά, χωρίς άλματα ή πτώσεις και να δημιουργούσες την εντύπωση του μισού, του ατελούς, του μη ολοκληρωμένου. Η Νανά Νικολάου, που ανέλαβε αυτή τη δουλειά, βρήκε έναν απλό τρόπο -αλλά και κοντά στο “λαϊκό” τρόπο του Λόρκα- να λύσε! αυτό το πρόβλημα: έφερε στη σκηνή δύο νέους που έμοιαζε να βγαίνουν από τα έργα του Λόρκα- και να παίζουν ένα ρόλο λαϊκού αφηγητή, που ήξερε αυτά που έγιναν, που μάντευε αυτά που θα γίνουν -η σοφία του παραμυθά που ξέρει- και προχωρούσε από το ένα έργο στο άλλο απλά και κατανοητά. Ο Νίκος Σιδέρης και ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος έπαιξαν με αρκετή χάρη τους δύο “ρόλους” των αφηγητών. Είχαν και αφέλεια και πονηριά, ήταν μέσα στα έργα και συγχρόνως έξω απ' αυτά, ήταν με τη μεριά του Θεατή, χωρίς να χάνουν την επαφή τους με τον Λόρκα. Από τους άλλους ηθοποιούς της παράστασης πολύ καλά τα πήγαν ~στους διάφορους ρόλους τους η Βέρα Κρούσκα, η Αλίκn Αλεξανδράκη, ο Κώστας Τερζάκης και ο Νίκος Σιδέρης. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είχαν υποκριτικές αδυναμίες και εδώ βρισκόταν ίσως το μόνο αδύνατο μέρος της παράστασης. Το
μεγάλο όμως ατού της παράστασης ήταν το μουσικό μέρος της. Η μουσική
και το τραγούδι ήταν ο άξονας και το στήριγμα που πάνω τους και
γύρω τους κινήθηκε η παράσταση. Και
η μεγάλη έκπληξη ήταν ότι η μουσική που ακούσαμε πάνω σε γνωστά
μοτίβα, από παλιές παραστάσεις έργων του Λόρκα, των Χατζιδακι, Λεοντή,
Μαμαγκάκη, Γλέζου δημιουργήθηκε εδώ, πάνω στη σκηνή, από τρεις Κοζαvίτες
(...???) μουσικούς: Θα άξιζε, ίσως, να δει κανείς αυτή την παράσταση μόνο και μόνο για ν' ακούσει την Kαλλιόπη Βέττα να τραγουδάει. Υπέροχη φωνή, εξαιρετική σκηνική παρουσία και φυσική, απλή αλλά ακριβή ένταξη μέσα στην παράσταση και στο πνεύμα του Λόρκα. Στην
Κοζάνη, λοιπόν, γίνεται σπουδαία Θεατρική δουλειά. Και η πόλη πρέπει
να θεωρείται τυχερή που έχει τη Νανά Νικολάου να διευθύνει
καλλιτεχνικά αυτή την προσπάθεια. Να βρίσκει τους άξιους ντόπιους
καλλιτέχνες, αλλά και να μη διστάζει να καλεί σπουδαίους σκηνοθέτες
και ηθοποιούς, εκτός πόλης, με μοναδικό στόχο να δουλέψει το Θέατρο.
ΜΗΝΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ |
|
|
TELL A FRIEND ABOUT THIS SITE
Sign My Guestbook
|




